Het historisch stadscentrum van Paramaribo is in de loop der tijd steeds meer onder druk komen te staan van een groot aantal krachten, waaronder de snelle veranderingen in het gebruik van de stedelijke ruimte, het gebrek aan financiële middelen en de geringe coördinatie op het vlak van stedelijk beheer en planning. Deze krachten zorgen voor aantasting van de bestaande kwaliteiten en zijn voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de hedendaagse problematiek van dit stadsdeel. (SGES, 1998).

Volgens UNESCO is het historisch stadscentrum een uitzonderlijk voorbeeld van de vermenging tussen Europese architectuur en constructietechnieken, en inheemse Zuid-Amerikaanse materialen. Door de eigen bouwtraditie waaraan het Surinaamse volk zijn identiteit ontleent, verdienen de houten huizen als cultureel erfgoed te worden beschouwd en bewaard te worden voor de toekomst. Een dergelijke unieke architectuur, gemaakt met goedkope bouwmaterialen, komt haast nergens anders voor. De witte houten huizen, met vaak rode steile daken, maken Paramaribo uniek. Sinds 27 juni 2002 staat het historisch stadscentrum van Paramaribo op de werelderfgoedlijst van UNESCO en kan men niet zonder toestemmingen wijzigingen aanbrengen aan elementen in dit stadsdeel en elke aantasting moet gerapporteerd worden aan het werelderfgoedcomité (Lotens, 2002).